درباره ما

سیمرغ، پرنده زندگی سیمرغ یا آن طور که در اوستا آمده«سین مرو »( با کسره میم)مرغی افسانه ای است که از ابران باستان به عصر اسلامی وارد شد و نقش های تازه ای یافت. مطابق متون زرتشتی ،سیرغ سه انگشتی بزرگترین پرندگان است.دو پرنده هستند که به جوجه شأن شیر می دهند سیمرغ و خفاش. خفاش (شب کور) مثل مرغ پرنده است، مثل سگ دندان دارد و مثل موش«سوراخ زی»است ولی سیمرغ «کوه زی» است.در هنر ساسانی سیمرغ با دم طاووس،بدن عقاب و سر سگ تصویر می شود.از آنجاکه بخش اول «سین مرغ» اوستایی شبیه «سینا» سانسکریت به معنای عقاب است، احتمالا از ابتدا سیمرغ همین عقاب بوده که در تجسمش خصوصیات دیگر حیوانات اهورایی (سگ و طاووس) را هم به آن اضافه کرده آمد.سیمرغ با درخت (همه تخمه یا درخت زندگی) که منشاء حیات است رابطه ای ویژه دارد؛ به این ترتیب که آشیان سیمرغ روی این درخت مهم فرار دارد«و چون بنشیند هزاران شاخه از آن بشکند و هرگاه از آن برخیزد هزاران شاخه از آن درخت بروید». با شکستن شاخه ها و افتادن آنها تخمهای درخت در آب می ریزد و این تخمها با بخار شدن آب به درون ابرها می روند و به مناطق مختلف جهان پراکنده می شوند. افسانه پر شکوه تر سیمرغ که اورا با درخت همه تخمه و سرچشمه حیات مربوط می کند سبب شد تا سیمرغ علاوه بر داستانهای حماسی ایرانی به ادبیات عرفانی بعد از اسلام هم وارد شود ، بدین صورت که سیمرغ در «منطق الطیر» عطار نیشابوری مظهر ونماد سرچشمه زندگی و وجود می شود و مرغان دیگر که نمادی از سالکان هستند می خواهند به توحید و یگانگی برسند. هست مارا پادشاهی بی خلاف در پس کوهی که هست آن کوه قاف نام او سیمرغ ، سلطان طیور او به ما نزدیک و ما رو دور دور در حریم عزت است آرام او نیست حد هر زبانی ، نام او امید آن است که به لطف حضرت حق سیمرغ ما نیز بتواند تخم زندگی و معرفت را در اندیشمندان مخاطب بارور نموده و برویاند. ان شاءالله